zaterdag 6 februari 2016

Een vos

Les doudous d'Agathe Rose stond al een paar maanden in de kast en ik had er nog niets uit gehaakt. Daar is nu verandering in gekomen met deze vos.






Het boek bevat patroontjes voor dieren, allemaal in een sobere stijl gemaakt. Die soberheid is net wat mij aansprak om het boek te kopen. Als eerste ging ik dus aan de slag met het patroon voor de vos. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het patroon niet 100% volledig en correct was. Het witte vlekje op de buik bij voorbeeld heb ik niet teruggevonden in het boek. Ook in het patroon zelf zat een telfout. Wanneer je alle delen apart gemaakt hebt, is de uitleg voor het aan elkaar zetten bovendien very basic. In sommige patronen wordt aangegeven op welke toer je bij voorbeeld de oren aanzet. Dit moest je zelf goed mikken. Voor een ervaren haakster geen probleem, maar een beginneling komt met al die mankementjes toch niet zo goed weg denk ik.


Van het resultaat ben ik tevreden. De witte accentjes fleuren de donkere kleur wat op. Het zwarte neusje vooraan is erop geborduurd.






De vos heeft een leuke, dikke staart met een wit puntje.



Ook in de oren werd een wit accent genaaid.










donderdag 4 februari 2016

Een vrolijke Zweedse rakker

"Glad krabat" is zijn benaming in het boek. Mijn Zweeds is nog net goed genoeg om de instructies van de patronen te begrijpen, maar de benamingen overstijgen mijn niveau :-) Ik denk dat "glad krabat" in het Nederlands zoiets als "een vrolijke rakker" betekent.
Ik ging dus aan de slag met een Zweeds boek dat ik ooit kocht op reis: Virka roliga amigurumis. Uit het boek haakte ik vroeger al een cactus en deze flamingo.
De "kerel" lijkt eigenlijk wel iets van een marsmannetje weg te hebben... Ik heb hem gehaakt in de kleuren zoals hij in het boek staat. Zijn lijfje helemaal groen dus.



Hij lijkt op het eerste zicht heel eenvoudig gemaakt, maar er werd op de details gelet! Zoals de duim die je op deze foto ziet.


Het zijn de kledingstukken in oranje en wit die hem wat kleur geven. Zonder zijn mutsje met mega-pompon ziet hij er helemaal zielig uit.




Ook zijn sjaal komt met dit weer goed van pas.



En zo ziet hij er in zijn geheel uit:













zaterdag 30 januari 2016

Ik zag twee beren...

Dat ik bij een bezoekje aan Antwerpen meetal in De Slegte binnenwip, las je al in mijn vorige blogpost. Een andere must voor mij is IMS aan de Melkmarkt. Ik vind er telkens wel een interessant handwerktijdschrift terug. Het aanbod gaat internationaal en dat is wat mij interesseert. Omdat ik zoveel dezelfde haakmaaksels zie verschijnen, heb ik een voorkeur voor boeken of tijdschriften uit het buitenland. Zo kocht ik in december bij IMS het Franse tijdschrift Crochet créations.


Er staan 46 patronen van amigurumi-beren in. Toch net weer wat anders dan wat ik al zag in de Vlaamse of Nederlandse boeken. Ik haakte twee smulpapen. Zo worden ze toch omschreven in het boek: beren die van lekker eten houden.




Het kleurgebruik sprak me erg aan, dus heb ik de kleuren behouden zoals gebruikt in het tijdschrift.


De opbouw van de beertjes was een beetje anders dan wat ik gewoon was. Het hoofdje is een ovaal dat aan het lijfje genaaid wordt.






Ook de benen zijn op een bijzondere manier gehaakt. De voeten worden na het haken van het been dichtgenaaid. Normaal gezien ben ik niet zo voor het naaien maar bij dit patroon stoort het helemaal niet. Je ziet de naad niet echt en de benen zijn fijn maar stevig. Tot mijn verbazing kan de staande beer op die twee magere beentjes ook echt blijven staan.



Zoals je ziet, heeft de grootste beer inderdaad een buikje. Maar dat maakt hem net erg aaibaar.





Het tweede exemplaar dat ik haakte, is een zittend bruin beertje. 


Zijn hemdje is afgewerkt met twee kleine knoopjes. 


Ook langs de achterkant zien de beertjes er schattig uit met hun staartje.




Het borduurwerk voor het gezichtje was eenvoudig. Dat viel dus ook mee.





Er staan nog andere modelletjes in het boek. Die volgen zeker nog!


maandag 25 januari 2016

Vintage konijn

Wanneer ik in Antwerpen ben, spring ik, na een bezoekje aan deze koffiebar, meestal ook in De Slegte binnen om op de benedenverdieping tussen de handwerkboeken te snuisteren. De laatste keer kocht ik het boek Gehaakte poppen en dieren van Ondori.




De leeuw op de cover deed me denken aan Loekie de Leeuw. Jeugdsentiment...


Ik heb ondertussen wat gegoogeld over het boek en heb de indruk dat het Japans geïnspireerd zou zijn. Ik vraag me af wie of wat Ondori is. Dat ben ik nog niet te weten gekomen.


Aan de werkwijze te zien, heb ik de indruk dat het boek toch heel wat jaren oud is. De bladspiegel is druk met veel kleuren en tekeningen. Je moet alles goed bekijken om het juist te maken. Ik wilde liefst de leeuw maken, maar omdat zijn haren me afschrikten, ging ik voor het konijn. Past wel bij Pasen binnenkort.
In het boek worden het gezicht en de oren met vilt afgewerkt. Ik heb het geprobeerd, maar het gezicht leek meer op een masker dan op een konijnenhoofd. Zijn snoet heb ik dus maar geïmproviseerd. Bij de oren heb ik het vilt gewoon weggelaten.



Zijn armpjes zijn erg petieterig. Ze bestaan uit een ketting lossen met vasten erop.
Wel leuk vind ik de salopet over het lange lijfje.


Het konijn blijft mooi staan. Alleen de oren zakken een beetje in.


Aan de achterkant zit zijn staart. In het boek was dat een pompon, maar ik haakte er gewoon eentje.











zondag 24 januari 2016

Bertie de beer

Als ik iets haak, duik ik altijd in mijn persoonlijke bibliotheek van haakboeken. Uit gewoonte. Nochtans heb ik al jaren een abonnement op Simply Crochet. Elke keer als dit tijdschrift in de bus zit, ben ik blij en zie ik zoveel toffe dingen om te haken. Tijd om daar eens werk van te maken!
Ik ging voor Bertie de beer uit issue 31.



Hij ziet er erg schattig uit in zijn salopetje en met z'n ronde buikje. In het tijdschrift heeft Bertie een ballon vast. Ik twijfelde of ik hem er eentje zou geven, maar besloot van niet. Ik vond het wat sneu dat hij dan de hele tijd met zijn armpje omhoog zou moeten staan.



De schoentjes zijn netjes afgewerkt met een vetertje.


Je vindt het patroon ook in deze Etsyshop van de Italiaanse ontwerpster Ilaria Caliri, de auteur van het boek Amigurumi Winter Wonderland.






zaterdag 23 januari 2016

Prinses Anastasia

Ik heb twee keer gecheckt, maar het was zo: in het boek heet hij Dagobert, de koning. Voor mij was het echter duidelijk van bij de eerste blik: dit is geen koning, maar een koningin (of een prinses). En liefst een Russische met die bonten kraag. Prinses Anastasia dus.



Het is na deze knuffelRus en viking Mahault nummer drie die ik naai uit het boek Poupées à coudre van Clémentine Collet. Ik was direct fan van de "bont"kraagjes die in het boek gebruikt worden. Op het stoffencircus in Lommel kocht ik twee restlapjes aan een voordelige prijs. Daar kunnen nog heel wat kragen van gemaakt worden!



Het is wat pluizig werken en de stof van het gezicht houdt alle pluisjes goed vast. Voorzichtig te werk gaan was aangewezen om geen roze gezicht vol donkere pluisjes te krijgen.




De stof van het jurkje is van een vintage lapje dat ik kocht bij Expo 58 in Geel. Er zit een beetje blink in de stof. Helemaal geschikt voor een prinses.




De haren en de kroon van de prinses zijn uit vilt. Ik ben niet echt een vilt-fan maar het is voor deze poppen toch wel handig in gebruik.




Ik was ook blij met de oogjes en de neus. Een gemakkelijk steekje met een mooi resultaat. Geborduurde oogjes bepalen erg het uitzicht van een pop. Met de "knoop"steekjes die in het boek gebruikt worden bij de vorige exemplaren die ik maakte, heb ik altijd last. De oogjes van Anastasia waren een fluitje van een cent.


woensdag 20 januari 2016

Sneeuwwitje

Het heeft geholpen! Met een blogpost over het vervelende kapsel verplichtte ik mezelf om Sneeuwwitje tot een goed einde te brengen. Dan maar even snel door die zure appel heen :-)



Het patroon is heel netjes uitgewerkt waardoor je een mooi gedetailleerd effect krijgt op de verschillende onderdelen. Daar houd ik wel van. De schoentjes bij voorbeeld vind ik erg mooi.


De mantel vind ik ook wel ok, maar is wat mij betreft niet echt noodzakelijk.


Op de foto hierboven zie je de haartjes goed. Zoals ik al liet weten ben ik geen fan van de werkwijze voor de haren. Ik vind ze heel mooi, want Sneeuwwitje lijkt wel een krullenbol te hebben, maar het haakwerk dat erbij komt kijken nam net iets teveel tijd in beslag. Het monteren van de verschillende stukjes was ook niet eenvoudig en zorgde voor enkele pijnlijke vingers. Bovendien weegt het kapsel redelijk zwaar door waardoor haar hoofdje dreigt te gaan wiebelen.


Een duidelijk patroon met een mooi resultaat, maar op de dwergen zal Sneeuwwitje voorlopig niet moeten hopen :-)